تبليغاتX
برای خوردن یك سیب چقدر تنها ماندیم
برای خوردن یك سیب چقدر تنها ماندیم
زندگی پر از صدای پای قدمهای شیطان هاییست كه در حالیكه تورا می بوسند طناب دار تورا می بافند
دوستان ناباب

                                          

 

 

 

 

 

اینو برای اونایی گفتم که منو بعد از کلاس به زور می برن سگدونی(دربند کوچولوی ایرج).

باور کنید من اشلا راضی نیشتم برم ():

 

 

                                      قلیان

 

 

یک زمانی آب ورنگی داشتم                     هیکل خوب وقشنگی داشتم

دختران بودند خاطر خواه من                      نعمت دنیا همه همراه من
ازبرای من هماوردی نبود                          درتنم عفریتۀ دردی نبود
تا که یک نا اهل قاپم را ربود                      شد تنم آلودۀ افیون ودود
پس زلطفش سیخ وسنگی داشتم            منقل وتریاک وبنگی داشتم
کم کمک نابود شد آن آب و رنگ                 آن تن و آن هیکل خوب وقشنگ
بعد چندی منقل و وافوررفت                       گردی آمد بر سرجایش نشست
زرورق های قشنگی داشتم                      روز و شب احساس منگی داشتم
گرد هم دیگر مرا نشئه نکرد                       ریختم پس در رگم افیون سرد
زرورق های قشنگ و سیخ وسنگ             جملگی رفتند و آمد یک سرنگ
دربساط خود سرنگی داشتم                    تیپ افراد مفنگی داشتم
پوستی بودم به روی استخوان                  موجب نفرین وطعن این وآن
بعد از آن هم با کراک آمیختم                     درتن خود زهر مهلک ریختم
کرم زد جان و تنم از زهر آن                       پوک شد آن پوست و آن استخوان
گوییا تیر و تفنگی داشتم                         با خودم اعلان جنگی داشتم
عاقبت مغلوبه شد آن جنگ هم                 بسته شد این دفتر پرننگ هم
عدّه ای بیل وکلنگی داشتند                     لاشه ام درچاه می انداختند
تاتوانی دور شو از یار بد                           چون تورا می آورد در کار بد
گرچه که جنس ذغال خوب هم                  نیست بی تأثیر دراین دود ودم

 

 

 

             قلیان

 

 

 

 

 

 

                                          

``
نوشته شده توسط محمد در جمعه بیستم اردیبهشت 1387 و ساعت 11:50 قبل از ظهر
مرد بى آبرو

                                          

 

 

                                           

 

 

يكى بود، يكى نبود؛ غير از خدا هيچ كس نبود.

روزى روزگارى در ولايت غربت يك مردى بود به نام «آقاملول» و اين آقاملول از صبح كه پا مى شد، مى رفت براى مردم كار مى كرد و شب خسته و كوفته برمى گشت به خانه.

تنها دارايى آقاملول از مال دنيا يك درازگوش پير و از كار افتاده بود و چهار تا سيخ و سه پايه و طاس و دوليچه. با اينكه سنش از چهل سال گذشته بود، هنوز بضاعتى نداشت كه زن بگيرد. اين بود كه شب ها كه تنها توى اتاقكش مى نشست، از زور غصه هى چپق مى كشيد و هى حسرت مى خورد.

گذشت و گذشت تا اينكه يك روز پسرخاله ملول كه سال ها پيش به ولايت جابلقا مهاجرت كرده بود، به او نامه نوشت و از احوالاتش پرسيد. ملول پاسخ نوشت كه: «اى جان پسرخاله، در اين ولايت، احوالات سگ و گربه از اينجانب بهتر است.»

بيست روز بعد يك دعوتنامه از طرف پسرخاله به دست ملول رسيد. ملول هم كه ديد فصل پاييز است و كارى ندارد، طاس و دوليچه و سيخ و سه پايه اش را بار درازگوش پيرش كرد و راه افتاد به طرف جابلقا.

به جابلقا كه رسيد، يك راست رفت به خانه پسرخاله و كلى مورد استقبال واقع شد. فرداى آن روز هم پسرخاله دست ملول را گرفت و برد جا هاى ديدنى ولايت جابلقا را نشانش داد و بعد رفتند توى يك پارك نشستند. ملول چپقش را چاق كرد و هر دو پسرخاله از حال و روزشان گفتند. وقتى پسرخاله ملول از وضع پريشان او با خبر شد، گفت: «چرا توى همين ولايت جابلقا نمى مانى؟ مهار كارت را بده دست من، خودم ظرف يكماه همين جا برايت خانه و زندگى درست مى كنم.» ملول بيچاره پوزخندى زد و گفت: «يك چيزى مى گويى ها... آخر چطورى؟» پسرخاله گفت: «اين جورى. چپق ات را بده به من.» بعد چپق را از ملول گرفت و رفت بالاى نيمكت پارك و دست برهم كوبيد و خطاب به انبوه مردم گفت: «هموطنان عزيز... بشتابيد... يك حراج استثنايى... اين كه مى بينيد، نمونه اى نادر از نسل چپق  هاى اوليه است [و بود. توضيح از بنده نگارنده]... آزمايش دى ان اى لوله اين چپق نشان مى دهد كه چنگيز خان اولين بار آن را چاق كرده است [و كرده بود. مجدداً توضيح از بنده نگارنده] قيمت پايه را با پنج هزار يورو شروع مى كنيم...»

يك ساعت بعد كه ملول با يك چك هجده هزار يورويى همراه پسرخاله اش به بانك مى رفت، از او پرسيد: «حالا اين چك به پول ما چقدر مى شود؟» پسرخاله گفت: «مى شود حدود هجده چمدان پول.»

بارى اى جان برادر، آن شب وقتى ملول از اورژانس بيمارستان قلب به خانه پسرخاله اش برگشت، پيپ دانهيل اش را روشن كرد و گفت: «پسرخاله جان فكر مى كنى براى اين خرت و پرت هاى ديگرم هم اين جا مشترى پيدا شود؟» پسرخاله ابرو بالا انداخت و گفت: «نوچ.» ملول سرى به تاسف تكان داد و گفت: «مى دانستم آن چپق را هم شانسى ازمان خريدند.» پسرخاله گفت: «اى بابا... منظورم اين نبود. اينجا براى شورت و پيژامه و شپش هاى سرت هم خريدار هست. ولى مردم اين ولايت ارزش كالاى فرهنگى را نمى فهمند. مابقى وسايلت را همين جا به ثبت مى رسانيم و بيمه مى كنيم بعد مى فرستيم به ولايت بريتانى. آنجا يك جايى هست به اسم حراج كريستى در لندن. چك اولى كه رسيد، دومى را مى فرستيم، بعد سومى...»

فرداى آن روز اول از همه آفتابه مسى را فرستادند. با پولى كه از فروش آن به دست شان رسيد، ملول خانه خريد و زن گرفت. با پول مابقى وسايل هم توانست كشتى تفريحى و هليكوپتر شخصى و يك جزيره نقلى بخرد و سه دانگ «جافا» (سازمان فضايى  شفتالو) را شريك شود. ضمناً براى قدردانى از زحمات و راهنمايى هاى پسرخاله اش يك فروشگاه زنجيره اى هم خريد و به نام او كرد.

وقتى تمام وسايل ملول به فروش رفت يك روز يكى از خانزاد ه هاى ولايت غربت كه آمده بود در ولايت جابلقا خواننده شود، آمد پيش او و گفت: «اگر اجازه بدهيد، آمده ام يك چيزى از شما بخرم...» ملول گفت: «شرمنده ام جوان. من ديگر چيزى براى فروش ندارم.» جوانك گفت: «اختيار داريد. شكسته نفسى مى فرماييد، اسم داريد به اين قشنگى.» ملول گفت: «يعنى كه چى؟ نكند آمده اى اسم مرا بخرى؟» جوانك گفت: «راستش را بخواهيد، بله. آخر همه اسم ها تكرارى شده، اسم شما تك است، توى ذهن هم خوب مى ماند. هنرى هم هست. براى شما كه فرقى نمى كند اسم تان ملول باشد يا بيل يا جك يا جفرى. چكش را بنويسم؟»

ملول اسمش را هم به قيمت خوبى فروخت و اسم جديدى براى خودش انتخاب كرد: خوان خورخه جوليانو گومز!

خوان خورخه جوليانو گومز، اين مرد وطن فروش خودفروخته، ساليان سال در ولايت جابلقا با رفاه و آرامش  زيست و حاصل ازدواج ننگين او يك فرزند پسر و يك دختر بود كه اولى پس از سال ها تحصيل با عنوان پوچ استادى به تدريس آموزه هاى غلط و غيراخلاقى جابلقايى مشغول شد و دومى با طى مدارجى بى ارزش به ابتذال تصويرى روى آورد و داغ ننگ عكاسى خبرى را بر پيشانى خود و خانواده بى آبروى خود گذاشت.

خوان خورخه جوليانو گومز كه با قدرى تحمل و پايمردى مى توانست تا پيش از پنجاه سالگى با نامى نيك روى در نقاب خاك كشد، سرانجام در سن ۹۶ سالگى از پس بيش از نيم قرن دست و پا زدن در منجلاب رفاه و تجمل در جابلقا مرد.

 

ما از اين داستان نتيجه مى گيريم كه:

نه در غربت دلم شاد و نه رويى در وطن دارم

الهى بخت برگردد از اين طالع كه من دارم!

 

 

 

 

 

 

                                          

 

 

``
نوشته شده توسط محمد در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 و ساعت 6:18 قبل از ظهر
بشکن بشکنه بشکن

                                          

 

 

 

 

http://ipcloak.org
http://www.kronoprox.com
http://chip.d0m.us
http://www.iwantorkut.info
http://www.ijt.us
http://www.evilpinkbanana.com
http://www.surfalgebra.com
http://www.flvshare.net
http://picksurf.com
http://www.ufd.us
http://www.proxyladder.com
http://www.schoolstudying.com
http://a-8.info
http://find.blogs.ie
http://www.findthemonkey.com
http://filevox.com
http://www.veh.us

 
 
 
 

 

                                          


ادامه مطلب
``
نوشته شده توسط محمد در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387 و ساعت 6:29 قبل از ظهر